සමුදුර

 

සමුදුර 

උදේ හිම දැකලා ලියනකොට සමුදුර පත්තරය ගැන මතක් උනා. මම මේ පිටුව පටන් ගත්තේ මගේ ජීවිතයේ අත්දැකීම් ලියල තියන්න. සමුදුර කියන්නේ ජීවිතයේ ලබපු රසවත් අත්දැකීමක් වගේම ලොකු motivation එකක් දුන්නු පත්තරයක්. සමුදුර ළමා කාලයේ මම ආසාවෙන්ම කියවපු පත්තරය. සමුදුර එක්කම බදාදට විදුසරත් ගත්තා උනත් වඩාත්ම ආසාවෙන් ඉස්සෙල්ලම කියෙව්වේ සමුදුර.

අන්තර්ජාලය නොතිබුණු කාලෙක ඡායාරූප බලන්න,සිංහලෙන් ලිපි කියවන්න අපට තිබුණු හොඳම පත්තරයක් තමයි සමුදුර. මං පත්තරය ගන්න පටන් ගත්තෙ 1993. ඒ දවස් වල පලවුනේ බදාදට මතක හැටියට, මිල රුපියල් හයයි මුලින්, පසුව රුපියල් දහයක් උනා. පත්තරය ගැන මම දැනගත්තේ ඒ දවස් වල පාසලේ මගෙ හොදම මිතුරියගෙන්. ඇය දවසක් මේ පත්තරයකුත්, මුතුහර සගරාවකුත් පාසැලට ගෙනවා, මට කියවන්නත් දුන්නා.මේ වෙලාවෙ ඇයවත් මතක් වෙනවා වගේම ස්තූතිවන්ත වෙනවා ඇයට.

සමුදුර පත්තරයේ පළවුණේ National geographic, Times, Readers digest වගේ ලෝක ප්‍රකට සඟරාවල ලිපිවල සිංහල අනුවාද, ලස්සන ඡායාරූපත් එක්කම. මේ වගේ සඟරා ලෝකයේ තියෙනවා කියලා මං දැනගත්තෙත් මේ පත්තරය නිසා. මේ පත්තරේ පළවුණු ආසාවෙන්ම කියවපු ලිපි පෙළක් තමයි Chicken soup for soul කියන පොත් වල සිංහල අනුවාද. පසු කාලෙක ඒ පොත් මාලාවේ පළවෙනි පොත මිලදී අරගෙන කියවන්නටත් මට මේ පත්තරයෙන් කියවල තිබ්බ ලිපි පෙළඹවීමක් ඇති කරා.

වර්තමානයේ ලාංකීය සමාජ මාද්‍ය වල සතියකට මාතෘකාවක් උනුසුම් වෙනවා වගේ ඒ දවස්වල සමුදුර පත්තරෙත් කාලීනව සිදුවෙන සිදුවීම් ගැන ලොකුවටම අතිරේක පලවුනා. බ්‍ර්තාන්‍යයේ ඩයනා කුමරිය සහ ඉන්දියාවේ තෙරේසා මව්තුමිය යන දෙදෙනාම මියගිය 1997 අවුරුද්දේ දෙදෙනා වෙනුවෙන් චායාරූප විශාල ප්‍රමායක් එක්ක විශේෂ අතිරේක පළ වුණා මට හොඳටම මතකයි.  එක කලාපයක දැන් ඉන්න බ්‍රිතාන්‍ය රැජින ගැන අපහාසාත්මක වැකි එක්ක චායාරූප පල කරල තිබුනා. ඒකෙ තිබුනෙ "ඩයනා නැති කලේ, කැමිලා මැටි කලේ" කියලා. ඇය පෞරුශත්වයෙන් ඉතාම සුන්දර කාන්තාවක් බව පසු කාලීනව කියවන්නට ලැබුනත් ඇගේ චායාරූප දකින හැම වතාවකම මට සමුදුර පත්තරේ වැකිය මතක් වෙනවා, හිනා යනවා. 

ජීවිතයේ පසු කාලයක සමුදුර ලිපි වලට පසුබිම සැපයූ මුල් ඉංග්‍රීසි සඟරාවල් කියවන්න මට ආස හිතුනේ පත්තරේ තිබුණු ලිපි වලින් පෙලබවීමක් තිබූ නිසා. ඒ තැන් වලට කවද හරි යන්න ඕන කියලා වයස අවුරුදු එකොහලක මට ඒ තරම් පුංචි වයසකදී හිතට ආවේ ඒ චායාරූප දැකලා. 

මුල් කාලයේ ස්වාධීනව පළවුනු මේ පත්තරේ පසු කලෙක තවත් පත්තරේක අතිරේකයක් බවට පත්වෙනවා. ඊට පස්සේ මුල් කාලේ පත්තරේ තිබුණු තත්ත්වය බාල වුනු බවයි මගේ හැඟීම. ඊට පස්සේ මං පත්තරේ ගන්න එක නවත්තල දානවා. නමුත් අවුරුදු ගණනාවක් ගත්ත පත්තර විශාල ප්‍රමානයක එකතුවක් සෑහෙන කාලයක් අපේ මහ ගෙදර තිබ්බා.මට නිවාඩුවක් ලැබුණහම මං ඒ පත්තර ආපහු පෙරලලා කියපු වාර අනන්තයි. පසු කලෙක ඒ පත්තර මිටිය වේයොත් කාලා විසි කරල දාන්න උනා කියලා අම්මා කිව්වා. ඒ වෙලාවෙ හිතට සියුම් දුකක් දැනුනු බව අදටත් මතකයි.

චයාරූපය - 1993 නොවැම්බර මස පලවූ කලාපයක් අන්තර්ජාලයෙන්

හිම ❄️

 

 හිම ❄️

අද උදේ නැගිට්ටෙ හිමේ සෙල්ලම් කරමුද අහන්න දුවගෙ යාලුව රෝසා ගත්ත දුරකතන ඇමතුමකින්. දැන් දිගටම හිම වැටෙන්න අරන්. දුව ඇද පැලදගෙන ගියාට පස්සෙ කෝපි කෝප්පයකුත් හදාගෙන ජනේලෙ ගාව තියෙන පුටුවෙන් වාඩිඋනා. මුලු පරිසරයම සුදු පාටයි. බලන්න ලස්සන හිම. ගස් වල අතුවල රැදුනු හිම පොකුරු. 

හිම දකින වාරයක් ගානෙ මට මතක් වෙන පරිසරයක් තියෙනවා. මතක් වෙන රටක් තියෙනවා. අවුරුදු තිස් ගානක් වෙනකම්ම හිම දැකල තිබ්බෙ නැති මම ඉස් ඉස්සෙල්ලාම හිම දැක්කෙ අතගෑවේ මීට හරියටම අවුරුදු දහයකට කලින් ජපානයේ කවගුචිකෝ ගමේදි. එතැනට ගියෙ ෆූජියාමා කන්ද බලන්න පුංචි කාලෙ ඉදන් තිබ්බ ආසාවක් හැබෑ කරගන්න. Bucket list කියල එකක් අහල වත් නැති කාලෙක, 1993 ලංකාවේ පලවුනු සමුදුර පත්තරේ තිබුනු,  national geographic සගරාවේ ලිපියක් ආස්‍රයෙන් කවුරු හරි ෆූජියාමා කන්ද ගැන ලියපු ලිපියක් කියවල ඒ එක්ක තිබ්බ ලස්සන පින්තූර දැකල ඇති උනු ආසාවක් ඒක. එතකොට මට වයස අවුරුදු එකොලහයි. එතැනට ගිහින් ජීවමානව ඒ පරිසරයේ අසිරිය විදිනකොට වයස තිස් තුනයි. 

ගුවන් තොටුපලේ ඉදන් දුමරියෙන් ගිහින් කවගුචිකෝ ගමේ නැවතුම්පලෙම් බැහැලා එලියට ආපු ගමන්, හිම අහුරක් අතට අරන් ගත්තු පින්තූරය තමයි මේ ලියමනට ඇමුනුවේ. ඒක මට විශේශ පින්තූරයක්. අද හිම හැමතැනම දැකල විශේශයක් නැති වෙලාම ගිහින්. නමුත් ඉපදුනු දා ඉදන් සමකයට ආසන්න රටක හැදිල වැඩිල කවදාවත් හිම හැබැහින් දැකල තිබ්බෙ නැති මට, අවුරුදු තිස් තුනේදි ලබපු ප්‍රතම හිම අත්දැකීම් හරිම ලස්සනයි. මම අත්වැසුම් නැතිවම හිම ඇල්ලුවා, හිමේ ඉදගත්තා, හිමේ පෙරලුනා, හිම මිනිසුන් හැදුවා. 

අද හිම දැක්කම, ඒකේ විශේශත්වයක් නැති උනත්, එදා ඒ ඇති උනු හැගීම අදටත් මතක් වෙනවා. එහෙම මතක් වෙද්දි, ජීවිතේ යම් කලකදී හිත උනුසුම් කරන දේවල් තවත් කලකදී ඉතාම සාමාන්‍ය කාරනා වෙලා යන හැටි ගැන මට ඇති වෙන්නෙ පුදුමයක්. කාලයේ බලපෑම වෙන්නැති ! 

චායාරූපය - කවගුචිකෝ ගමේදි අතට ගත්තු පලවෙනි හිම අහුර ❄️ 2016 ජනවාරි

My Oxford Year ( a movie )

My Oxford Year

අලුත් අවුරුද්දෙ බලපු පලවෙනිම චිත්‍රපටිය. 

සරල ආදර කතාවක්. චිත්‍රපටිය පුරාම තියෙන හිතට වැදෙන දෙබස් එක දිගටම ච්ත්‍රපටිය බලන්න කැමැත්තක් ඇති කරා. 

"We don't regret the things we do. We regret the things we don't do"

ජීවිතේ ගත්ත තීරන ගැන පසුතැවෙන්නෙ නැති එක මම පුහුනු කරපු දෙයක්. ඒ නිසාම මේ ච්ත්‍රපටියෙ එන මේ දෙබසට තමයි වැඩියෙන්ම කැමති. ගත්ත තීරන වලට පසුතැවෙන්නෙ නැති නිසාම, වර්තමානයේ දෙයක් කරන්න කලින් ඒ දේ කිරීම හෝ නොකිරීම ගැන අනාගතයේ මම පසු තැවෙයිද කියල දැන් හොදින් හිතල බලනවා. ඒ ඔස්සෙ හිතද්දි මට මතක් වෙන ප්‍රදානම දෙය 2021 දී ඒ වෙද්දි අවුරුදු තුනක් උනු මගෙ චූටි දුවව ලංකාවේ තියල ජර්මනියට වැඩිදුර අද්‍යාපන කටයුතු වලට එන්න ගත්ත තීරනය. ඒ වෙලාවේ මට යනවද නැද්ද කියල තීරනය කරන්න උදව් උනු ලොකුම නිර්නායකය උනේ අනාගතයේ මම වැඩියෙන්ම පසු තැවෙන්නෙ ඒ අවස්තාව ලබාගෙන ජර්මනියට ගියොත්ද එලෙස නොගිහින් පුරුදු රැකියාව කරන් පුරුදු පරිසරයේම දිගටම හිටියොත්ද කියලා හිතලා බලපු එක. තීරනය ගන්න ගොඩක් ලේසි උනා. 

ඒ වගේම හිතට වැදුනු අනිත් දෙබස තමයි

"You never know if a choice you make is right or wrong until you make it. But what matter is that, they are yours to make"

මේ කතාව අපේ ජීවිතයේ හැම දේටම අදාලයි කියල මට හිතෙනවා. ජීවිතේ හැමදේම choice එකක්. අඩන එක, හිනා වෙන එක, තරහ ගන්න එක, තරහ නොගන්න එක, ආඩම්බර වෙන එක, නිහතමානි වෙන එක, හැමදේම choice එකක්. මගෙ දුව මොකක් හරි දේකට ඇඩුවොත් මම එයාට කියන්නෙ it's your choice, you can choose to be happy, it's an option too කියලා. තේරීම නිවැරදි කරගත්තම ජීවත් වෙන්න පහසුයි.

Single parenting තනිකඩ අම්මා/ තාත්තා

 

Single parenting

තනිකඩ අම්මා/ තාත්තා

මේ ලෝකෙ දරුවන් සමග තනිවම ජීවත්වන අම්මලා තාත්තලා ගැන මට පුදුමාකාර ගෞරවයක් ඇති උනා මේ කාලයේ. ඒක මීට කලින් කවදාවත් ඇතිවෙලා තිබ්බෙ නැති හැඟීමක්.

කාලෙකින් නොලිව්වත් මේ ටික ලියල තියන්නම අද පිටුවට ආවා. 

දිලූප මේ ටිකේ ඉන්නේ ලංකාවේ. නොවැම්බර් ඉඳන් ජනවාරි මැද වෙනකම් දරුවාගේ වැඩ ටිකත් කරගෙන රැකියාවත් කරගෙන ඉන්න මට සිද්ධ වෙලා තියෙනවා. 

දරුවාව ඉස්කෝලෙට දාන්නෙ ගන්නෙ, කඩේ යන්නෙ, කෑම උයන්නෙ, රෙදි හෝදන්නෙ, නවන්නෙ, ගෙවල් අස් කරන්නෙ,අතුගාන්නෙ ඔක්කොම කරන්නෙ මම. මේ ඔක්කොම කරන්නෙ රැකියාවත් කරන ගමන්. දෙසැම්බර් නත්තල් මාසය කියන්නේ ජර්මනිය අතිශයින්ම කාර්යබහුල මාසය. රැකියාවේ මිතුරන් සමග මෙන්ම පෞද්ගලික ජීවිතයේ මිතුරන් සමග ගමන් බිමන් සාදවලට සහභාගි වීම් ඉවරයක් නෑ. ඒ වගේමයි දරුවාගේ මිතුරු හමුවීමුත්.

මේ ගැන දිලූප සමග කියූ විට ඔහු මහ හඩින් සිනාසී කිව්වෙ "ආහ් මාත් ඔහොම හිටියා, තේරෙනවා නේද දැන්" කියලා. ඔව් හොදටම තේරෙනවා, නමුත් ඔහුට උදව්වට හමුදාවක්ම හිටියා, උයන්නට කෙනෙක්, වත්ත සුද්ද කරන්න කෙනෙක් හිටියා. නමුත් මට කවුරුත්ම නැහැ. වෙනස ඒකයි. 

මේ නිසාම මේ තනි ජීවන අරගලය තමන්ගේ ජීවිතයේ දීර්ඝ කාලයක් දරුවන් ලොකු මහත් වන තුරුම සිදු කරන කොතරම් තනි මව්වරුන් පියවරුන් මේ ලෝකේ ඇතිද කියලා මට කල්පනා වෙනවා.ඒ තනි මව්වරුන්ගේ පියවරුන්ගේ ශක්තිය ගැන පුදුමාකාර ගෞරවයක් මට ඇතිවෙනවා. ඔවුන්ට තමන්ගේ ජීවන ගමනට අවශ්‍ය ශක්තිය හා මානසික සුවය 2026 වසරෙත් නොඅඩුවම ලැබේවා කියලා මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා !